شبا چه نا امید و بیقرارم

خسته ام از ثانیه های خاموش

یه لحظه رو عمریه می شمارم

                                                                 همیشه موندگار شعرای من!

                                                                 دلخوشی آبی رویای من!

                                                                 بگو واسه دلم چی جا گذاشتی؟

                                                                 ستاره خاموش شبهای من!

                    چشمک بزن دوباره بیقرارم

                   من که بجز تو کسی رو ندارم

                    توی چشام دوباره پیدا بشو

                    ستاره ی من و شبای تارم!

ذهن و خیال و باورم جمله غزلسرای تو

شعر و غزل سرایم و هدیه کنم برای تو

                      بی کسی ام را تو کسی،بر دل سردم هوسی

                     مانده به جا گر نفسی ، میکنمش فدای تو

                                            عشق تو تار و پود من ، بود و همه نبود من،

                                           پا به سر وجود من ، ذکر تو و ثنای تو

کاش به خود بخوانی ام، تشنه ی مهربانی ام

ور بدهی نشانی ام ، سر فکنم به پای تو

                   آخر هر نوشته ام ، نام تو را نوشته ام

                   غیر تو را بهشته ام در هوس وفای تو

                                     عشق تو و خیال ما ، این غزل و ترانه ها

                                    بگو بگو کدام را هدیه کنم برای تو 

و سلام بر نفس های العفو

 بارم را بسته ام

مسافر روزهای سفید خوشبختی ام با

اعتکاف

الهی العفو

الهم اغفر لی الذنوب التی تهتک العصم

الهم اغفر لی الذنوب التی تنزل النقم

الهم اغفر لی الذنوب التی تحبس الدعا

الهم اغفر لی الذنوب التی تنزل البلا

در این تیره ی آسمانگیر شب                مرا سوی او میل پروازهاست

                                      ********

تو درد مرا از ستاره بپرس !                 ازین چشم خون از شراره بپرس!

چه پرسیدی از سینه ی سرد شعر؟     چه پرسیدی از او دوباره بپرس!

که میکوبی به قلب من زخشمت هر زمان تیری

                                                       گریزم نیست از عشقت که هم دوری و هم نزدیک

                                                      دل من قاب تنهایی ، تو در این قاب تصویری

هنوز هم تو برای من همون عشق نفس گیری

اگر چه یک نفس دیگر سراغم را نمی گیری

                                                        تو با من نیستی اما جدا هم نیستی از من

                                                        نه میمانی کنار من نه در قلبم تو میمیری

منم خو کرده ی دردی که درمانش نمی بینم

یقین در سرنوشت من تو دست سرد تقدیری

از من چه میماند جز این تکرار پی در پی                            تکرار من در من مگر از من چه میماند؟

غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی                                  غیر از غباری در لباس تن چه میماند؟

از روزهای دیر بی فردا چه می آید                                    از لحظه های رفته ی روشن چه میماند؟

از من اگر کوهم اگر خورشید اگر دریا                                 بی تو میان قاب پیراهن چه میماند؟

بی تو چه فرقی میکند دنیای تنها را                                  غیر از غبار و آدم و آهن چه میماند

وقتی تو با من نیستی از من که می پرسد                       از شعر و شاعر جز شب و شیون چه میماند؟

معین

میلاد عصاره ی پاکی و زلال کوثر عشق ، حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها را به پیشگاه فرزند غائبش ، مهدی موعود عجل الله تعالی فرجه الشریف و به تمامی مادران دنیا تبریک میگوئیم

مادر عزیزم روزت مبارک

دوستت دارم

الهی صد ساله بشی

لحظه هایت سرشار از باران نور،

دستهایت پر ز برگ گل سرخ،

چشمهایت پر احساس تپیدن با من،

و دلت شاد و شبت بارانی،

و همه رویاهات ، انتظار من بی کس باشد.

شاید این تک جمله های بی سر و بی معنی

تپش لحظه دیدار، درون عصب دست منست،

که تو را تا گل سرخ،

                         بدرقه خواهد کرد.

آسمانت اما ! ، داشت یادم میرفت

پر تک ستاره ی من باشد.

که هنوز....

آدمک مرگ همینجاست بخند!

                                                 دستخطی که تو را عاشق کرد

                                                 شوخی کاغذی ماست بخند!

                                                                          آدمک خر نشوی گریه کنی!

                                                                         کل دنیا چو سراب است بخند!

                 آن خدایی که بزرگش خواندی

                به خدا مثل تو تنهاست بخند!!......

.....

و

از تو سپاسگزارم که به من آموختی مردم زمین گاهی چگونه عشق را به هوس می فروشند و با شعف آنرا برای همه بازگو میکنند!!!.

            از غصه میمیرم     مرا مگذار و مگذر!

با پای در ره مانده در این دشت تبدار

                               ای وای! میمیرم      مرا مگذار و مگذر!

سوگند بر چشمت که از تو تا دم مرگ

                                                       دل بر نمیگیرم      مرا مگذار و  مگذر!

بالله که غیر جرم عاشق بودن ای دوست

                                           بی جرم و تقصیرم             مرا مگذار و مگذر!

آشفته تر زآشفتگان روزگارم

                           از غم به زنجیرم      مرا مگذار و مگذر!

با شهپر اندیشه دنیا گردم اما

                                            دربند تقدیرم مرا مگذار و مگذر!

                                                                                    مرا مگذار و مگذر!